LJ пачвары

Я кветкі толькі аднойчы дарыў. Так, каб набываць іх вялікі букет а потым на таксоўцы ехаць, бо ў аўтобусе шкада паламаць. З гэтага потым вялікі аблом атрымаўся.

А аднойчы кветку падарылі мне. І з гэтага атрымаўся вялікі цуд.

Зараз расскажу.

( Read more... )

Я не пра раман спадара Марціновіча. Хоць і спрычыніўся да гэтага шуму.Я пра параноікаў, якія ў сваім змагарстве забываюцца нават на элементарную прыстойнасць.
( Read more... )

Заўтра назад. Як быццам дадому. Толькі дому няма. Таму адчуванне адно чарговага перамяшчэння. З больш прыемнага месца ў меньш прыемнае. Радуе тое, што у Празе было цікава і карысна. Калі падобныя вандроўкі сканчаюцца, заўсёды пачуццё спустошанасці і стомленасці. А яшчэ задаволенасці самім сабой.
Карацей -- прывет, Родзіна. Хутка буду. Рыхтуй аркестар.

У Празе сьвеціць сонца. Яшчэ тут у суботнім метро шмат людзей і ад іх не патыхае перагарам. Трамваі памытыя. А ў лядоўні майго гатэльнага пакою я знайшоў две халодныя пляшкі піва. Па 0.33. Як і мае быць.
Усім добрага дня.

На праспекце гуляе вецер.. Ён разносіць па закуточкам шматкі марлевых павязак, потым уздымае іх у паветра.. Зноў валачэ па зямлі..
( Read more... )

Пра Дзяды напішу. Раней заўсёды ў гэты дзень згадваў пра продкаў. Сваіх і чужых. Калі жыў у Польшчы -- далёка ад магілаў сваіх дзядоў -- то навучыўся добраму звычаю прыходзіць на могілкі і ставіць знічы на закінутыя магілы. Свята заўсёды было урачыстым і жалобным. А ў гэтым годзе трапіў на шэсце ў Курапаты...
( Read more... )

Паўтары гадзіны таму мы абмяняліся нумарамі тэлефонаў з фотакорам Юліяй Дарашкевіч. А паўгадзіны таму казлы-амонаўцы забралі яе ў пастарунак. Таму што выконвала свае прафесійныя абавязкі..
Радзіма балін.

Я футбол любіў, калі быў малы. Глядзелі мы тады з бацькам амаль выключна расейскі чэмпіянат. Ну і гульні зборнай натуральна. Але неяк зборная прайгравала пастаянна. А вось кацапы там сабе гулялі даволі цікава, як на мой дзіцячы густ.

 

( Read more... )

 

Вось такія пячэнькі прынёс нядаўна сябра. Радзіма закаціла яшчэ адну банку ў маю безабаронную браму...

Учора ліў.. Сёння ліе. Халера. Я ад самага ранку з мокрым абуткам. Сьвет адназначна вырашыў давесці, што мацнейшы. Я ж не спрачаюся.. Але навошта столькі вады.. Блін.

Бачыў часта, каб ў аўтобусаў спераду ля лабавлга шкла сцяжкі вешалі. Але вось каб так.. З усёй шырынёй славянскай душы.. Эх. Хутка партрэты правільныя пойдуць. Во ўжо дзе нафатаграфуемся.

Ёсць сябры, а ёсьць знаёмыя. І гэта дзьве велізарныя розьніцы.
Я зараз трапіў у не самую прыемную жыццёвую сітуацыю. Так напэўна заўсёды, калі пачынаеш нешта абсалютна новае. Тым больш на новым месцы. І праблем шмат. Вялікіх і сур'ёзных. Нават ня ведаю, што з гэтай кучай рабіць і куды мне сунуцца.. Ратуе  тое, што не адзін. Здавалася б, што неяк ніхто і не дапамагае асабліва. Але пачуць слова падтрымкі вельмі парэбна. Асабліва калі нечакана. Калі навокал надутыя індзюкі сыплюць сваімі дурасьцямі даводзячы табе тваю непаўнавартасьць. Вось тады вельмі прыемна пачуць ад чалавека, які цябе добра ведае, што насамрэч усе не так. І не важна, што той чалавек за дзесяццю межамі. Сеціва межаў не мае..
Карацей вось такі банальны разгон пра сяброўства. Банальны і нецікавы. Але вы сяброў беражыце. Нават больш, чым сябе. Гэта дакладна.

Нядаўна ў Стоўбцах быў. Тая яшчэ, скажу я вам, вар'ятня. Наведайце -- не пашкадуеце. Колькасьць дзівакоў там яўна перавышае сярэднебеларускі ўзровень. Мне за 5 гадзі ўдалося з трыма пазнаёміцца. Ну і Дзяржынскі там недалёка нарадзіўся. таксама, хіба, без стаўбцоўскай аўры не абышлося.

-- Што з вамі, палкоўнік?
-- Кастрычнік..

З таго часу, як я 5 год таму ўпершыню прачытаў "Няма каму пісаць да палкоўніка", кожны кастрычнік перачытваю гэтую кнігу.
Мяне гэты месяц таксама заварожвае. Сваёй роспаччу і адміраннем ўсяго жывога. Гэта месяц смерці. Час, калі ўсё сканчаецца і ніколі не пачынаецца нанова. Кастрычнік наводзіць смутак. Ён непапраўна прыгожы. Толькі такой прыгажосцю і разбэшчанасцю можна ўвесці ў адчай. І ў гэтым адчаі таньчыць захапляльны танец сьмерці.
Усё некалі неапзьбежна скончыцца. Шэрай беларускай восеньню з яркім і звар'яцелым кастрычнікам гэта становіцца асабліва зразумелым.

Быў учора на Даху.. Уляпаўся ў сучаснае беларускае мастацтва па самыя вушы, так што зараз фіг адмыюся.. Увесь вечар не пакідала ўражанне, што гляджу нейкі шэдэўр нямецкай парнаграфіі. Карацей, мяне туды зараз і півам не заманіш. Лайно-лайном.

На Камяніцы быў. І было вельмі файна. Нават ня верылася, што я ў Беларусі. Цудоўныя людзі (адзіным пацаном настаяшчым, якога давялося пабачыць, быў Сасноўскі са Старога Ольсы, які са сцэны па-быдлячаму абсіраў культуру іншых народаў і асобных выступоўцаў фэсту), мокрая і вясёлая атмасфера. Сто балаў фэсту карацей.. Вось каб яшчэ аб транспарце зваротным арганізатары паклапаціліся, то зусім добра было б. Тут яшчэ фоты http://nn.by/index.php?c=ar&i=29453